اصفهان: پایگاه ممتی، نایین/ دلنوشته: مثل همه زنان کارمند سرزمینم…

دلنوشته: مثل همه زنان کارمند سرزمینم…

photo_2016-مسجد جامع-23

زنان کارمند مخصوصا اگه صاحب خانواده و فرزند هم باشند از احساس مسئولیت فوق العاده ای برخوردارند که توی اکثر زنان خانه دار شاید نتونیم ببینیمش .اونها ازکمترین زمانی که دارند به بهترین شکل استفاده می کنند و مدیریت وقت و انرژی رو خوب بلدند.بچه های زنان کارمند از کودکی یاد میگیرند که قوی،مستقل و متکی به خود باربیان و بررسی ها نشون میده که این کودکان در درس و فعالیتهای آموزشیشون موفق و  حتی موفق تر هستند.هرچند نمی توانیم منکر برتری و موهبت های خانه دار بودن و نتایج خوبش برای خانواده ها بشویم ، ولی امروز جامعه به جایی رسیده که قبول کرده کارمند بودن زنان مانعی برای انجام وظایف مادری و همسریشون نخواهد بود و اتفاقا این زنان همه مسئولیت هاشون  روبه بهترین شکل و با بالاترین حد مسئولیت پذیری انجام میدن. ما زنان کارمند اگرچه وقت زیادی برای خلوت کردن با خودمون، برای استراحت و آرامش داشتن و برای تفریحات و تنوعات خاص زنان خانه دار نداریم ، اما اکثرمون برنامه ریزهای موفقی هستیم که هم سفرهای خانوادگی و دوستانه میریم. هم به خرید و پارک و ورزشمون می رسیم( سینما و تئاتر هم که نداریم).هم بچه هامون رو مدیریت می کنیم و هوای درس و مشق و کلاس های تابستونی شون رو داریم و هم حواسمون به حال خوب و بد همسرامون هست.هم یادمون می مونه که فلان کتاب جدید رو بخریم و بخونیم و هم از ادامه تحصیل همزمان با کار بیرون و کار خونه غافل نمی شیم. همه زنها دلشون می خواد تکیه گاه محکمی از جنس همسر داشته باشند اما همسران ما خواه ناخواه حتی اگه انکار کنند به ظاهر، به ما تکیه می کنند و خیالشون راحته که زنی هست که همه جوره هوای زندگی و خانواده رو داره و  میشه برای روز سختی روش حساب کرد. زنان کارمند با همه سختی های کار و مشغله های فکریشون مدیران بسیار قوی و توانمند بیرون و درون منزلند اونقدر که حتی وقت خواب هم در حال برنامه ریزی مسائل خونه و خانواده هستند. این زنان را باید قدر دانست. قدر زحمت هایشان، قدر خستگی هایشان، قدر با یک دست هزار کار انجام دادن و نق نزدنشان، قدرمدیریت خوب و تربیت موثر کودکانشان و قدر همه تکیه گاه بودنشان را، باید دانست. حالا که ده سال از عمر کارمندیم می گذره خوشحالم که اون روز گرم و کشدار تابستونی در جواب نگاه نگران و منتظر پدر و مادرم وقتی سر دو راهی عقل و دلم گیر کرده بودم با جسارتی که از یه دختر ۲۵ ساله بعید بود حاضر شدم زندگی تنها توی یه شهر کویری دور افتاده رو انتخاب کنم برای اینکه بتونم روی پای خودم وایسم. حالا فکر می کنم این کارمندی بهم قدرت و جسارت و امید داد اونقدری که بعدش دیگه هیچ وقت از مواجهه با سختی های زندگی نترسیدم. سخت بود اما از پسش برومدم. مثل همه زنان کارمند سرزمینم...

نوشته شده توسط: بانوی شهر من. ۲۹ مردادماه ۹۵٫

2 نظر در “اصفهان: پایگاه ممتی، نایین/ دلنوشته: مثل همه زنان کارمند سرزمینم…

  • مرداد ۳۰, ۱۳۹۵ در ۱۱:۵۱ ق.ظ
    پیوند یکتا

    فارغ از همه افراطهایی که در مورد کارزنان درجامعه امروزی ما مطرح است.باید واقعیتها را پذیرفت وظیفه اصلی زن خانه داری وبزرگ کردن بچه هاست.اینکه حالا هشت ساعت هم بخواهد در اداره ای کار کند نه به کار اداره می رسد نه وظایف اصلی خود را می تواند انجام دهد حالا هر چه هم از درست انجام دادن وظایف و مسولیت پذیر بودن دم بزند خیالاتی بیش نیست.چه بسیار ند پسرهایی که باید نان اور خانه باشند و توسط همین خانمهای کارمند به اصطلاح مسولیت پذیر حقشان پایمال می شود و بیکار می شوند و کسی هم از مسولین امر استخدام نیز پاسخگو نیست .بله واقعا باید قدر این زنا ن حق خور را دانست که هم فرزندان به اصطلاح خودشان ، موفق ومستقل بار می اورند و هم به وظایف خود می رسند……….

    پاسخ
    • رضا شاطریان (مدیر)
      شهریور ۴, ۱۳۹۵ در ۶:۰۳ ب.ظ
      پیوند یکتا

      سلام مهمان گرامی. بنده وظیفه دارم هم از بانویی که دلنوشته اش را ارسال کرده و هم از شما که به این نکته توجه کرده اید تشکر کنم. ولی اگر اینگونه فکر کنیم زمانی که در یک بیمارستان دنبال پزشک زن میگردیم برای مداوای خواهر یا مادر خود درخواست بی موردی کرده ایم. با تشکر…

      پاسخ

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.


شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>