دشتبان…

دشتبان

دشتبان…
اقتصاد کشاورزی تا چند دهه پیش در نایین حرف اول را می زد و حتی صنعت عبا و فرش تحت الشعاع آن قرار می گرفت به گونه ای که بافنده و صاحبان حِرف دیگر در طول سال قوت لایموتشان را از این دریچه جستجو می کردند. از این روی کسی که مِلک کشاورزی نداشت اصطلاحا خوش نشین قلمداد می شد و خود را به گونه ای وابسته احساس می کرد. شغل های مربوط به کشاورزی در ردیف سمت های مهم بود که معمولا توسط افراد ذی نفوذ به کسانی که صلاحیت داشتند؛ واگذار می شد. از جمله کار های پر مسئولیت در امر کشاورزی دشتبانی بود که فرد بایستی امین باشد تا هر موقع از شبانه روز نوبت آبیاری کشاورزان می شد آن ها را خبر کرده میزان آب کار شده در هر مِلک را به محاسب گزارش نموده در عین حال حافظ مال مردم در کشتخوان باشد. امروزه شغل شریف، پر زحمت و پر مسئولیت دشتبانی به صورت قدیم نیست زیرا شرایط زندگی مردم نایین دگرگون شده، کشاورزی سنّتی مقرون به صرفه نمی باشد از این لحاظ رونقی در کشاورزی و کارهای مربوط به آن نمی بینیم. کشت زارهای محمدیه، حنفش، ورزگان، گزیسر، محمدآباد، راحت آباد، زندوان، بافران، مزرعه شاه، شهداد، کیخسرو، مزرعه چه و مزرعه پیر هر کدام یک یا چند دشتبان داشته است. آخرین دشتبان کشتزار محمدیه در دوره ی رونق کشاورزی سنتی مرحوم سید محمد موسی کاظمی فرزند ملا میر تقی بود که در سال های آخر خدمت به دلیل استفاده از ساعت مچی به جای طاس و سنگره علاوه بر کار دشتبانی، میرآبی هم می کرد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.


شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>