قله های زندگی…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

قله های زندگی…
زندگی علی رغم همه سختی هایش معلم خیلی خوبی است. سر کلاسی به بزرگی دنیا می نشاندت و یادت می دهد همه آن چیزهایی را که لازم است بدانی و بیاموزی.. دستت را می گیرد و  پا به پایت می آید تا ببینی و تجربه کنی. گاهی به رویت لبخند می زند و به اوج خوشی و شادی می بردت آنقدر که حس می کنی پایت روی زمین نیست و گاهی اخم هایش را در هم می کشد و سر ناسازگاری می گذارد و حتی می چزاندت تا حدی که  اشک  به چشم بیاوری… اما با همه این ها من دوستش دارم… رفیق خوبی است… از اون رفیق های همراه که با همه سخت گیری اش ولت نمی کند وسط  کوره راهها… معلم سخت گیر اما  با سوادیه… از اون معلم هایی که سرکلاسش میشه کلی چیز  یاد گرفت… حتی با اخم و  تَخمش… حتی با قهر و  آشتی اش… گاهی وقتی با یه سختی با یه مشکل یا یه مسئله حتی با یه دلخوری کوچیک از زندگی رو برو میشم تحملم کم میشه و میگم خدایا چه خبره اینقدر امتحان و سختی و  تلخی برای چی؟ مگه قراره چقدر زندگی کنیم که مدام داری اذیت میکنی؟ بعد که یه مدت ازش میگذره و اون سختی و اون مشکل کمک میکنه قوی تر بشم و خیلی راحت از پسش بر بیام اون وقته که احساس غرور می کنم که خدایا شکرت… بلاخره موفق شدم… بلاخره تونستم! بعد مثل ورزشکاری که بعد از یه مدت تمرین دیگه گرفتگی عضلانی و ضعف نداره و با ورزش کیف میکنه حس می کنم مشکلات ساخته شدن تا قدرت و توان منو توی زندگی بالا ببرن… و  بزرگم کنن. زیر بار هر کدوم از مشکلات زندگی انگار یه عمر تجربه کسب می کنم… بزرگ میشم… پوست میندازم و  بینشم به زندگی عوض میشه… بعضی مشکلات و مراحل و قسمت های زندگی روح آدمو می خراشه و هر بار که بهش فکر میکنی انگار نمکدون دستت گرفتی و روشون نمک پاشیدی اما وقتی یه کم ازش دور میشی و از بیرون بهش نگاه می کنی تازه میفهمی چقدر قوی شدی… چقدر خوب از پسش بر اومدی چقدر بزرگت کرده… گاهی که خسته و بی طاقت میشم… گاهی که سن و توان و انرژیم کفاف سختی هایی که برام تدارک دیده شده رو نمیاره لب به شکوِه باز می کنم که چرا بعضی ها هیچ  تلخی و سختی رو تو مسیر زندگیشون  تجربه  نمی کنن و بعضی ها مدام در معرض انواع  تلخی ها هستن؟ گاهی حتی به عدالت خدا اعتراض می کنم و حتی باهاش قهر می کنم اما… اما وقتی از اون بحران موفق بیرون میام وقتی که می بینم در مقایسه با خیلی از همسن و سالام موفق ترم تو حل مشکلاتم وقتی می بینم دارم به دوستام راهنمایی میدم و کمکشون می کنم روی پاشون وایسن و نترسن و قوی باشن و می بینم چقدر توصیه هایی که یه روزی دیگران در حق من کردن و حالا من دارم به دوستام میدم مفید و موثره خوشحال میشم و از زندگی بابت همه تلخی های گاه و  بیگاهش تشکر می کنم! حالا بعد این سال ها به این نتیجه رسیدم که آدم ها سختی و  تلخی و امتحان های ریز و درشت رو برای بزرگ شدن و قوی شدن تجربه میکنن و هر چی بیشتر بتونی مقاومت کنی قوی تر میشی و بزرگ تر و بزرگ تر…
حالا دیگه دلم از زندگی گرفته نیست که چرا گاهی سربه سرم میذاره حالا سعی می کنم با همه توانم جلو همه طوفان ها وایسم و مقاومتم رو محک بزنم و کم  نیارم… بعدش یه حس خیلی خوبی بهت دست میده حس کوهنوردی که به قله رسیده… کاش بشه همه قله های زندگی رو فتح  کرد. با همه دست اندازا و سختیاش… میشه… حتما میشه… حتما…

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.


شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>