محرم می آید…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

محرم می آید…
محرم می آید تا یادمان بیاورد بودند آدم هایی از جنس من و تو که برای سر فرود نیاوردن به ظلم و بیداد از جان خود گذشتند ولی فریفته زور و زر و تزویر نشدند. انسان هایی که برای اعتقاداتشان خون دادند اما از باورهایشان نگذشتند. آنها هم مثل من و تو دلبستگی هایی داشتند. تعلقاتی از جنس خانه و کاشانه و فرزند و عیال، اما گذاشتند و گذشتند! ولی در این گذاشتن و رفتن حرف هایی بود که اگر یادمان برود محرم و عاشورا تکرار روزمره ی روزهاست. حسین (ع) رفت تا آزادگی زنده بماند. جنگید تا انسانیت زیر چکمه های طاغوت له نشود. شهید شد چون با زنده بودنش نمی توانست این چنین پیام کوبنده ای را در جهان منتشر کند! پس دل کند و رفت… محرم اگر فصل تمرین آزادگی و آزمون ایمان و رها شدن از دام وابستگی های دست و پاگیر نباشد ماهی است مثل همه ی ماه های خور و خواب و خشم و شهوت! تاسوعا و عاشورا هم اگر روزهای اندیشه و تفکر با انگیزه و فلسفه ی قیام حسینی و اعتراض زینب(س) و سجاد(ع) نباشد با امروز و دیروز هیچ فرقی ندارد! سیاه پوش کردن کوچه پس کوچه ها و برپا کردن تکیه های عزا و محافل نوحه و مصیبت خوب است اگر شور حسینی برایمان شعور حسینی بیاورد آن قدر که درک کنیم پیامش را و عمل کنیم به رساترین جمله ی تاریخ که: «اگر دین ندارید لااقل آزاده باشید». این ماه اگر فصل حُزن و ماتم حقیقی دل و تدبر در انگیزه های قیام حسینی نباشد می شود هنگامه ی خودآرایی جوانانمان و کنار خیابان ایستادن و تماشای دسته های زنجیرزنی و دست و پا شکستن برای یک ظرف غذای نذری! این ماه اگر لحظه ای از سختی های کاروان بنی هاشم را در ذهن و دلمان تداعی نکند می شود فصل وقت گذرانی جوانان و پیرانمان کنار خیابان و…
یادمان باشد آنان که رفتند کاری حسینی کردند! و ما که ماندیم باید کاری زینبی کنیم وگرنه یزیدی هستیم.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.


شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>