معرفی تاریخ و جغرافیای نایین/ محمدیه، اقلیم صفا و صمیمیت…

محمدیه

محمدیه، اقلیم صفا و صمیمیت…
محمدیه را از دیرباز می شناسم. قصبه زیبایی است که تقریباً در یک کیلومتري شهر هزاره هاي تاریخی نایین واقع شده است. از کنار امامزاده سلطان سید علی(ع) شهر می گذریم و به صحراي زیبایی می رسیم. منظره دلنواز و کوههاي رویایی آن نوازشگر چشمانمان می شود. به نقطه آغاز محمدیه ، سراشیبی محمدیه می رسیم در دوردست چشمانمان به قلعه عظیم و زیبایی می افتد که مربوط به عهد زرتشت می باشد. این قلعه جلوه اي خاص به محمدیه بخشیده است. می گویند شروع زندگی در محمدیه به زمان زرتشتیان بر می گردد وگویش شیرین این خطه ایران زمین، یادمان و یادگار آن دوره است. ساکنین محمدیه صاحب علم، تجربه، بینش و درایت اند، ساده هستند و صمیمی ، مهربانند و خوش برخورد، متواضعند و بزرگوار در عین فقر غنی هستند. محمدیه مهمترین مرکز عبابافی ایران است و عباي محمدیه از شهرت جهانی برخوردار است اکثر ساکنین محمدیه از دیرباز مشغول بافتن عبا بوده اند ولی جوانان این دوره تن به این کار پرمشقت و کم درآمد نمی دهند و این پیران محمدیه هستند که این هنردستی را زنده نگاه داشته اند. آنها هستند که هر روزه سحرگاهان درون سرداب مخصوص بافت عبا می روند و تا بعد از ظهر مشغول بافتن عبا می شوند. با افول هر یک ازاین ستارگان درخشان گمنام سرداب عبابافی آنها براي همیشه بسته می شود و متأسفانه در صورت ادامه این وضع، هنر دستی عبابافی براي همیشه از بین خواهد رفت. محل کار عبابافان سرداب هایی است تیره و تاریک با قدمت تقریبی چهارقرن که در زیرزمین تعبیه شده است و شش هفت پله آنها را از روي زمین به سرداب هدایت می نماید. در هر سرداب، تقریباً ۶ دستگاه عبابافی وجود دارد. اما اکنون در هر سرداب، یک یا دو پیرمرد عباباف مشغول عبابافی اند و این باعث تأسف و نگرانی در مورد وضع آینده عبابافی در کشور است. پیرمردان قانع و تنگدست این سرزمین سحرگاهان به درون سرداب هاي خود می روند و با نام خدا و یاد خدا با رویاي بافت یک عباي مرغوب و کسب درآمدي ناچیز براي گذراندن زندگی، مشغول بافتن عبا می شوند. پیرمردهاي عباباف می گویند که از بچگی در همین سرداب ها مشغول به کار بوده اند منتهی کاري متفاوت. می گویند اینجا صدسال پیش کارگاه کرباس بافی (پوشش قدیم ایرانیان) بوده است. کرباس این سامان در قدیم به کل کشور و حتی به کشورهاي دیگر فرستاده می شد. طول استاندارد هر عبا، ۶ متر می باشد و طول تارهاي تهیه شده براي هر دستگاه عبا ۶۰ متر می باشد. چنین تارهایی براي بافت ۱۰ عبا کفایت می کند. پس از تهیه تارها و شکل دادن آن به شیوه مطلوب، عبابافان آن را در دستگاه عبابافی جاي می دهند. زمان بافت یک عبا به فعالیت روزانه هر عباباف بستگی دارد. عبابافان مجرّب هر عبا را سه روزه و دیگر عبابافان آن را ۶ تا ۷ روزه می بافند. جنس عبا از پشم شتر، میش و گوسفند است که از عشایر و کشاورزان کویر خریداري می شود و با چرخ پیچیده « دوك » ریسندگی به صورت نخ درآورده می شود. بر روي چوب هاي باریکی به نام در دست چپ عباباف « دوك » . می شود. حالا می توان از این نخها براي بافت عبا استفاده کرد زحمتکش قرار می گیرد و در میان تارهاي عبا به حرکت درمی آید و با شتاب از چپ به راست و از راست به چپ هدایت می شود. در هر رفت و برگشت دوك یک ضربۀ دفتین به منظور فشرده نمودن نخهاي عبا به آنان وارد می شود و صداي تق تقی به گوشمان می رسد. دلیل انتخاب سرداب براي عبابافی، هواي مطبوع درون سرداب است در تابستانهاي خشک و سوزان کویر، درون سرداب هوا خنک و مرطوب و در زمستانهاي سرد و خشن کویر، هواي درون سرداب گرم می باشد. به همین دلیل از هیچ وسیلۀ خنک کننده یا گرما دهنده در درون سرداب از جبر زمان و موقعیت اینجا مشغول عبابافی » : استفاده نمی شود. یکی از پیران عباباف می گوید هستیم. اصلاً درآمدي براي ما ندارد اگر کار بهتري گیرمان بیاید به سراغ آن کار می رویم اما افسوس»…
برگرفته از: کتاب فرهنگ نایین

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.


شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>