پایگاه ممتی، نایین/ اردی بهشت بوی تو را می دهد…

اردیبهشت بوی تو را میدهد

اردی بهشت بوی تو را می دهد

روز یکشنبه ۱٢ اردیبهشت ۱۳٩٥ : توسط: یک دوست

روزی تو را در قامت مادری مهربان یافتم که در کلاس مدرسه مرا الفبا و حساب و انشا آموخت و یادم داد چگونه قلم را در دستان کوچکم محکم بگیرم و بنویسم. روزی در کسوت دبیری پرتلاش که استعدادهایم را شناخت و کمکم کرد تا بیشتر و بیشتر بخوانم و بدانم و به مدارج بالای تحصیل برسم. روزی در جایگاه اندیشمندی که هم معلم بود و هم مربی و هم مرشد و هم پدری مهربان، عزیزی که یادم داد بجز زبان انگلیسی و ادبیات فارسی و ریاضیات، درس های بسیاری برای آموختن هست که اگر ندانی و نیاموزی بی سواد خواهی ماند تا ابد. روزی هم در کرسی استادی که یادم داد به دانشگاه نیامده ام تا فقط واحدهای درسی را پاس کنم و مدرکی از دانشگاه معتبری کسب کنم بلکه آمده ام تا بیندیشم، ببینم، بفهمم و برای آزاد اندیشی بکوشم، و اینان معلمان زندگیم بودند، اما نه فقط همین ها! اولین قدم های زندگی را دست در دست مادر و پدری برداشتم که آدم بودن را، مهربانی را، حسد نداشتن و بخل نورزیدن را، ادب را و حفظ حرمت بزرگتر را  و از همه مهم تر عشق را و عشق را و عشق را، به من آموختند. اولین باری که زمین خوردم یادم دادند بلند شدن را، و اولین باری که خسته شدم یادم دادند قوی شدن را بعد هر سختی و اولین باری که مایوس شدم یادم دادند امید به لطف معبود را! و این دو اگر نبودند زندگی با بهترین معلم ها و کلاس ها قطعا چیزی کم داشت. روزهای زندگیم در کنار دوستانی گذشت که برخی با خوبی وافر و برخی حتی با بدی ها و  اذیت هایشان یادم دادند معنای زندگی را و آموختند به من رسم روزگار را، دوستانی که بی حضورشان قطعا با کسب بالاترین مدارک تحصیلی هم کم سواد بودم و امی، و با حضورشان با قهر  و آشتی هایمان با لبخندها و اشک هایمان  با وفاداری و بی وفایی هایشان به من آموختند دنیا مدرسه ای بزرگ است و ما همه شاگردان این مدرسه، و باید از هر بدی درسی گرفت و از هر خوبی الگویی، و روزگار و روزگار و روزگار، بزرگترین معلم زندگیم بود، به بهای هر روزی که از عمر مانده  ام کاست تجربه ای به من فروخت و به موازات هر ثانیه ای که بر عمر رفته ام افزود نکته ای و درسی و حکایتی گران سنگ مرا آموخت آن چنان که در نیمه راه زندگی انگار هزار بهار عمر کرده ام و انگار هزاران سال تجربه اندوخته ام، و با همه سخت گیری اش معلم قابلی بود. آن چنان که با چشم دل دیدن آفرینش را و مخلوقات آفرینش را و مواهب و سختی های آفرینش را به من آموخت و خود راهنمایی شد برای طی طریق بالا و پایین زندگی، و امروز دیگر باور دارم معلم فقط آنی نیست که درس های مدرسه را می آموزد بلکه هر کسی که قدمی در راه اعتلای اندیشه و یادگیری و رشد شخصیت تو بردارد معلمی است ارزشمند و ستودنی! و من امروز را که بهانه نیکویی است برای پاسداشت مقام والای معلم به همه آنان که در مسیر زندگی راهنما و مرشد و مربی و معلم بوده و هستند تبریک می گویم. معلم پیامبری است زمینی ساکن خیابان بهار که بوی بهشت میدهد و زمین از عطر حضورش سرشار است و خورشید مفتخر به تلالو وجودش…

روزتون مبارک… یک دوست.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.


شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>