یادش به خیر…

یادش به خیر

یادش به خیر…
هنوز هم وقتی یاد مدرسه با اون همه کلاس های بزرگ و اون میز و نیمکت های چوبی و فلزیش می افتیم یک لبخند دلچسب می شینه روی صورتمون و ته دلمون یه حس خیلی خوشایند نفوذ می کنه که با هیچی تو دنیا قابل مقایسه نیست. خونه هامون با چراغ علاء الدین به زور گرم می شد ولی دل هامون گرم گرم بود، تلویزیون هامون سیاه سفید بود ولی داشتنش خوشحالمون می کرد و موقع برنامه کودک ذوق می کردیم! ما اول مهر را با یک عالمه شوق شروع می کردیم شوق بیست گرفتن و کارت صد آفرین از معلم گرفتن، ما تبلت و اینترنت نداشتیم اما همه ی عشقمون این بود که معلم روی بیست املامون برچسب صدآفرین بچسبونه! ما هیچی نداشتیم اما همه چی داشتیم و دلمون خوش بود! بچه های حالا همه چی دارن اما راضی نیستن ؟!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.


شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>