اصفهان: پایگاه ممتی، نایین/ «از سکو تا سِنِ سینمایی در چهارباغ»…

«از سکو تا سِنِ سینمایی در چهارباغ»

روایتی از نمایش «از صفر تا سکو» با حضور قهرمانانش در پردیس سینمایی چهارباغ اصفهان

عقیل قیومی

ظاهراً این نخستین بار است که یک اثر مستند سینمایی در گستره‌ای وسیع در سینماهایی که فیلم‌های سینمای بدنه را نمایش می‌دهند اکران می‌شود. مستندی با نامِ «صفر تا سکو». چه اتفاق نیکویی. کاش مستمر باشد با مستندهای فهیمانه و تماشایی.«صفر تا سکو» روایتگر تلاش‌ها، رنج‌ها، نگرانی‌ها، امیدها و سرخوشی‌های سه خواهرِ اهل سمیرم در استان اصفهان است که به گونه‌ای از هیچ یا به تعبیر فیلم از صفر آغاز کردند و اکنون ساکن قله‌ها هستند. شهربانو، سهیلا و الهه منصوریان قهرمانان ووشوکار هستند که با ممارست جانانه‌شان مدال‌های افتخار را به گردن آویخته‌اند.

غروب پنجشنبه نهم آذر نودوشش از سرمای خزانی چهارباغ خزیده‌ایم به سالن انتظارِ گرمِ پردیس سینمایی چهارباغ و چشم به در دوخته‌ایم تا خواهران قهرمان از راه برسند و فیلم را در کنارشان با هم ببینیم. هنوز جز اندک تماشاگرانی که خود را به پردیس رسانده‌اند خبری از ازدحام جمعیت نیست که ناگهان شهربانو را خدنگ با آن شکل خودویژه‌ گام‌برداشتن‌هایش در آستانه‌ در ورودی مقابل خود می‌بینم. تنها برادرش و همسرش امید پشت سرش هستند. متصدی کنترل بلیت از او بلیت ورودی می‌خواهد. یکی از عکاسان حاضر در سالن با شتاب و هیجان می‌گوید خانم منصوریان هستند. بفرمایید. خوش آمدید. و این‌گونه نخستین هم‌قاب شدن‌ها و عکس‌های سلفی با بانوی قهرمان رقم می‌خورد. توجه‌ام به وسعتِ دستانِ شهربانو جلب می‌شود. می‌اندیشم جز با دستانی چنین سترگ نمی‌شود ضربه‌هایی چنان مهیب را بی‌محابا به سر و رویِ حریفانِ مدعی زد. به تدریج بر جمعیت حاضر در سالن انتظار افزوده می‌شود و بانوی قهرمان چاره‌ای ندارد جز باقی ماندن در محدوده‌‌ای که برای عکس گرفتن‌ها مشخص شده است. حالا سهیلا هم از راه رسیده و کنار خواهرش می‌‌ایستد و جمعیت و عکس عکس عکس. مهتاب کرامتی بازیگر شهره و از سرمایه‌گذاران فیلم که از راه می‌رسد، جمعیت متراکم به سویش هجوم می‌برند و عطش هم‌قاب شدن‌ها فزونی می‌یابد. هیچ مجالی برای هم‌‌کلامی و اندک گپ زدن‌ها برای کسانی که با نیتی فراتر از عکس‌های یادگاری گرفتن آمده‌اند نیست. البته که صفحه‌های شخصی در آسمان‌دره‌های شبکه‌های اجتماعی خوراک می‌خواهند و هیچ ایرادی هم ندارد انگار که اقتضای زمانه باشد و گریزی از آن نیست. ترجیح می‌دهم این شور را به تماشا بنشینم. الهه را نمی‌بینم. خیلی دیرتر خود را به پردیس رسانده است. حالا او هم با دو خواهرش به همراه مهتاب کرامتی روی سِنِ سالن چهلستون ایستاده و کرامتی با لبخندهایی ملیح و شوخ‌طبعانه دلیل تاخیرش را این‌گونه اعلام می‌کند:« از هر کی آدرس پرسیدیم، آدرس اشتباهی داد. انگار حرف‌هایی که درباره آدرس پرسیدن از اصفهانی‌ها شنیده بودیم، درسته! » و تماشاگران هم همراه با او با این مزاح خواستنی می‌‌خندند. حالا الهه در آستانه‌ در ورودی سالن نمایش ایستاده که هم‌زمان روی پرده هم می‌یابمش؛ آنجا که دارد با آن راننده‌ کامیون حساب‌کتاب می‌کند. سهیلا ترجیح می‌دهد قدری از این هیاهو فاصله بگیرد و پشت میز کافه‌ پردیس چیزی بنوشد و لختی بیاساید. آنان اهل نمایش افراطی با زیبایی‌های ظاهری نیستند که به نظر می‌رسد به سختی بالیده‌اند و آسان به اینجا نرسیده‌اند. خطوطِ رنج را می‌شود در چهره‌هایشان رصد کرد. با برخی بزک‌دوزک‌های مألوف زنانه هم انگار بیگانه‌اند. دارم می‌بینم روی پرده که بلوک سنگین سیمانی را جابه‌جا می‌کنند. کاری به شدت مردانه که به اقتضای شرایط سخت زندگی‌شان به شهادتِ فیلم، اهلی‌اش شده‌اند و دستان‌شان با خاک و گیاه بیگانه نیست. بانویی مُسن با پوشش چادر و غمی محترم که زیر پوست چهره‌اش جا خوش کرده باوقار وارد سالن می‌شود. آرام می‌نشیند روی یکی از صندلی‌ها. روی پرده می‌بینم که خواهران قهرمان با چه شور و شعوری مهر راستین‌شان را نثار مادر می‌کنند و حالا مادر کمی آن‌سوتر نشسته کنارم و با هم به دخترانش روی پرده چشم دوخته‌ایم. شهربانو را می‌بینم که آبمیوه‌ای تهیه کرده و برای مادرش می‌آوَرَد. مادر انگار خسته است. اما فیلم دیدن کنار مادرِ مدال‌آوران تجربه‌ای بی‌نظیر است برایم. یک نگاهم به پرده است و یک نگاهم به واکنش‌های مادر. هم خنده‌های مادر را دیدم و هم غم دلپذیری که با دیدن برخی صحنه‌ها جغرافیای چهره‌اش را دربرمی‌گرفت به تاریخ دلواپسی‌های مادرانه و سختی‌هایی که کشیده در غیاب پدرِ بچه‌هایش که در بزنگاهی که هر کودک و نوجوانی به پدر نیاز دارد، پدر خانه را رها کرده و رفته و این مادر بوده که تاب‌آوردن‌‌هایش نتیجه‌ای چنین شگرف داده و اکنون همه مادر را بی‌‌خیال شده‌اند و سونامی عکس با دخترانش در جریان است. وقتی سهیلا روی پرده می‌گوید «اگر دست خودم بود پدر و مادر پول‌دارتری را انتخاب می‌کردم»مادرش به پهنای صورت می‌‌خندد. مادر در صحنه‌های آزاردهنده‌ وزن کم کردن سهیلا و خط خوردن سهیلا و الهه از راه یافتن به مسابقات قهرمانی و مبارزه‌های سهمگین فرزندانش ترکیبی می‌شود از دلواپسی، غم و امید. بعد از نمایش فیلم از او می‌پرسم بار اول بود که فیلم را می‌دیدید؟ پاسخ می‌دهد که نه پیش‌تر هم فیلم را دیده و دانستم که تماشای فیلم- فیلمی که امید می‌دهد در این زمانه‌ کرختی‌ها که بسیار راه می‌دهد به بی‌عملی‌ها، هر بار برای این مادر پر از طراوت تکرار است. حضور تاثیرگذار و معنوی مادر در فیلم باعث می‌شود تا انبوه مردمانی را که هجوم آورده‌اند به سمت خواهران و ستاره‌ سینمایی برای عکس‌های یادگاری به خودشان واگذارم و در فضایی خلوت از مادر خواهش کنم افتخار بدهد تا با او عکسی داشته باشم به یادگار. حالا دسترسی به خواهران دشوار شده؛ ولی با مادری عزیز خداحافظی می‌کنم و خود را می‌سپارم به شبِ سرد و آرام چهارباغ.

۱۲ آذر ماه ۹۶ عقیل قیومی محمدی

اصفهان: پایگاه ممتی، نایین/ عمر با برکت…

عمر با برکت…

photo_2017-10-21_15-22-31

اگر عمر بابرکت یک مصداق داشته باشد همین آقای محترم دوست‌داشتنی‌ست. «علی‌اصغرحاجی‌بابا» که هم‌چنان در هشتادوپنج‌سالگی خروس‌خوان از خواب برمی‌خیزد، دوگانه‌اش را ادا می‌کند، ورزش خانگی‌ش را انجام می‌دهد، آب‌پرتقالش را تیار می‌کند و صبحانه‌اش را مفصل می‌زند به بدن و بی‌حقد و حسد و بدون باری از عقده‌ها به دوش از خانه‌اش راه می‌افتد سمت دفتر کارش. او که شغل اجدادی‌ش لحاف‌دوزی بوده، در یک بزنگاه سیاسی در دهه‌ی سی از هراس به آتش‌کشیده شدن پنبه‌هاش می‌زند به کار تجارت آهن و بعدتر به غول صنعت و ریخته‌گری ایران تبدیل می‌شود. به واسطه‌ی نام خانوادگی‌ش هم خوش‌اقبالی می‌آوَرَد و انیرانیان به احترام نام حاجی‌بابای اصفهانی به او اعتماد می‌کنند و مواد اولیه را برایش می‌فرستند تا هزینه‌ها را بتدریج بازگردانَد. باید مستند «پنبه تا آتش» اثر وزین بهرام عظیم‌پور را ببینید تا دریابید که رفتار این مرد بوی جعل نمی‌دهد و سلوک‌ش و راهی که پیموده فرسنگ‌ها تفاوت دارد از اداها و ادعاهای تازه به دوران رسیده‌هایی که بر اثر یک اقتصاد بیمار و دلال‌بازی‌های کثیف و سود پولی که تلنبار کرده‌اند در بانک، می‌نشینند پشت فرمان ماشین حقیر و تفرعن‌شان و فقط باید عظمت در نگاه‌ت باشد تا حقیر ببینی‌شان. او اکنون چند کارخانه‌ی عظیم صنعتی از خودش به یادگار گذاشته و به سفره‌های کارگران بسیاری برکت داده. عمرش دراز باد و راه‌ش پُررهرو
عقیل قیومی محمدی

اصفهان: پایگاه ممتی، نایین/ شمر کیست؟…

شمر کیست؟…

photo_2016-10-10_13-06-18-702x325

مردی که شانزده بار پای پیاده به حج رفت اما حسین(ع) را کشت؟
یکی از افراد مقابل امام حسین، شمر بن ذی الجوشن است.
از فرماندهان سپاه امام علی در جنگ صفین و جانباز امیر المومنین!
کسی که در میدان جنگ تا شهادت پیش رفت.
این چنین کسی حالا در کربلا شمر می‌شود.
با ورودش به کربلا همه چیز عوض می‌شود.
شمر آدم کوچکی نیست اگر نیایش های شمر را برای شما بخوانند و به شما بگویند که این ها مال شمر است شما با آن ها گریه می کردید.
هیچ گاه گفته نمی شود که وقتی شمر دستش را به حلقه خانه خدا می زد چگونه با خدا زمزمه می کرد!
این آقایی که ما صحبتش را می کنیم (شمر!!) شانزده بار با پای پیاده به سفر حج رفته است.
فکر نکنید شمر اهل نماز و روزه نبوده و یا از آن دسته آدم هایی بوده که عرق می خوردند، عربده می کشیدند؛ شمر و بسیاری دیگر که آن طرف ایستاده اند، آدم هایی هستند که پیشانی پینه بسته داشتند!!
بسیاری از آن ها اهل تهجد بودند.
در کربلا هر روز بيست هزار نفر در فرات غسل می کردند.
غسل قربة الی الله که حسین را بکشند و می گفتند: غسل می کنیم تا ثوابش بیشتر باشد!!
در ظهر عاشورا وقتی ابا عبدالله برای نماز خواندن، اذان می گفتند فکر نکنید در آن طرف کسی نماز نمی خواند.
آن ها هم نماز می خواندند! برخی از این افراد به ابا عبدالله علیه السلام می گویند که نماز شما قبول نیست!
و حبیب به آن ها می گوید: « نماز شما قبول است؟! »
درگیری می شود .حبیب به شهادت می رسد.
حبیب پیش از نماز ظهر ابا عبدالله به شهادت رسیدند.
ما در کربلا به کلاس شمر شناسی نیاز داریم.
یک کلاس به عنوان تحلیل شخصیت شمر.
شمری که شانزده بار به مکه رفته، جانباز امیر المومنین بود، کسی که در کنار مولا زخمی شده بود، چه شد که فرمانده جنگ حضرت علی علیه السلام به این جا رسید؟
این هشدار و اندرزی است برای امروز و فردای ما

پس حساب خودتان را بکنید!!

اصفهان: پایگاه ممتی، نایین/ طرح فرهنگی همراه مهر…

طرح فرهنگی همراه مهر…

photo_2017-09-02_10-47-16

بسم الله الرحمن الرحیم
توانا بود هر که دانا بود
زدانش دل پير برنا بود

قابل توجه هموطنان عزیز!
☂️هرکس اندوه مومنی را بزداید، خداوند در روز قیامت غم از دلش می زداید.
#امام_رضا_ع
دومین سال اجرای طرح فرهنگی همراه مهر، کانون فرهنگی مسجد عمادالدین محمدیه با همکاری خیرین محترم
تهیه لوازم التحریر و اهداء به دانش آموزان مقطع پیش دبستانی و ابتدایی.
با توجه به فرارسیدن سال تحصیلی جدید، متوجه نیاز دانش آموزان عزیز به لوازم التحریر شدیم. طرح فرهنگی همراه مهر با کمک خیرین محترم در نظر دارد بخشی از لوازم التحریر مورد نیاز فرزندان دیار زادگاهمان محمدیه را تهیه و به عنوان هدیه اول سال تحصیلی در اختیار این عزیزان قرار دهد.
نیازمند یاری #سبز نیکوکاران و همراهان گرامی برای تأمین هزینه لوازم التحریر مورد نیاز در این طرح هستیم.

گزارشی از عملکرد سال گذشته طرح فرهنگی #همراه_مهر:

سال تحصیلی ۹۵-۹۶ کانون فرهنگی مسجد عمادالدین با کمک خیرین محترم به تعداد ۲۳۲ نفر دانش آموز از مقطع پیش دبستانی تا پایه ششم ابتدایی اقلامی (لوازم التحریر) به عنوان هدیه اول سال تحصیلی، و در طول سال تحصیلی نیز بصورت موردی لوازم مورد نیاز در اختیار تعداد ۷۵ نفر از عزیزان دانش آموز نیازمند قرار گرفت.
امیدواریم امسال نیز مثل سال گذشته ما را در این کار خیر یاری فرمایید.
جهت همراهی و اطلاعات بیشتر با ادمین @Rezash1344 تماس حاصل فرمایید.
با تشکر: خدمات کامپیوتر و نوشت افزار کوثر، محمدیه خیابان عبرت. شماره های تماس:
۰۹۳۰۲۲۳۳۰۴۰ ۰۳۱۴۶۲۵۸۲۳۰

✅حضور سبز کلیه همراهان عزیز را در این طرح پاس میداریم.

✅به اميد روزي كه هيچ يك از فرزندان اين سرزمين نگراني و غم #هزينه_تحصيل را نداشته باشند.